Subramanya Bharathi’s Short Stories 1

Life is as complicated as we choose to make it.  No problem in life is insurmountable and no difficulty is big enough to worry about.  The difference is really in the way we look at it.  This is told beautifully in the following short story by Bharati. 

Translation of the story

In a far away land a man who was suffering from elephantiasis ran a fruit shop.   The area around his shop was frequented by lots of children.  Every time the children walked past, they were tempted to pick a few fruits from the shop but they refrained because of the shopkeeper’s threats – ‘if you dare pick a fruit, I will trample on you with my legs.’

The children perhaps would have risked it if he had normal legs but this man had heavy elephant legs.  Surely they’d get killed if he trampled over them!

As days went by a boy found the courage to pick a fruit when the shop keeper wasn’t looking.  The shop keeper immediately spotted the boy and kicked him hard with this elephant legs.  It was like being hit by a soft pillow!!  The boy laughed aloud and yelled to the rest of his friends – “Guys, come over and help yourselves.  His leg – it is just flesh, no bone!”

Largely, adults are like these children!  Have we not known people who look at their tribulations from far believing that their problems that are ‘hard as bone’ when in fact they are ‘soft as flesh’?  Have we not been victims of this attitude ourselves?

ஆனைக்கால் உதை

ஒரு ஓரில் ஆனைக்கால் வியாதி கொண்ட ஒருவன் பழக்கடை வைத்திருந்தான்.  அந்த தெருவின் வழியாகச் சில பிள்ளைகள் அடிக்கடி போவது உண்டு.  போகும் போதெல்லாம் அவர்களுக்கு அந்த பழங்களில் சிலவற்றை எடுத்து கொண்டு போக வெண்டுமென்ற விருப்பம் உண்டாயிற்று.  கிட்ட போனால் ஆனைக்கால்காரன் தனது பிரம்மாண்டமான காலை காட்டி “பயல்களே, கூடையில் கை வைத்தால் உதைப்பேன் ஜாக்கிரதை!” என்பான்.

”சாதாரண காலால் அடித்தால் கூட எவ்வலவோ நோகிறதே, இந்த ஆனைக்காலால் அடிபட்டால் நாம் செத்தே போவோம்” என்று பயந்து பிள்ளைகள் ஓடி விடுவார்கள்.

இப்படி இருக்கையில் ஒரு நாள் கடைக்காரன் பராக்காக இருக்கும் சமயம் பார்த்து, ஒரு பையன் மெல்ல போய் கூடையிலிருந்து ஒரு பழத்தை கையிலெடுத்தான்.  இதற்க்குள் கடைக்காரன் திரும்பிப் பார்த்து, தனது பெரியக் காலை சிரமத்துடன் தூக்கிப் பையனை ஒரு அடி அடித்தான்.  பஞ்சுத் தலையணையால் அடித்தது போலே அடி மெத்தென்று விழுந்தது.  பையன் கலகலவென்று சிரித்துத் தெரு முனையிலே இருந்த தனது நன்பர்களைக் கூவி “அடே, எல்லோரும் வாருங்களடா! வெரும் சதை, எலும்பில்லை” என்றான்.

மனிதர்களெல்லோரும் பல விஷயங்களில் குழந்தைகளைப் போலவே காணப்படுகிரார்கள்!  “வெரும் சதை”யாக இருக்கும் கஷ்டங்களைத் தூரத்திலிருந்து “எலும்புள்ள” கஷ்டங்களாக நினைத்துப் பிறர் அவதிப்படுவதை நாம் பார்த்ததில்லையா?  நாம் அங்ஙனம் அவதிப்பட்டதில்லையா?

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s